Chanaan

💡 Painters imagined Chanaan as vineyards and gold light, symbols rather than coordinates.

نقاشان، چَنعان را به صورت تاکستان‌ها و نور طلایی، نمادها و نه مختصات، تصور می‌کردند.

💡 A manuscript used Chanaan, prompting footnotes that steer modern readers toward familiar geography.

در یک نسخه خطی از چَنعان استفاده شده و پاورقی‌هایی دارد که خوانندگان امروزی را به سمت جغرافیای آشنا هدایت می‌کند.

💡 Hence it was inferred that Chanaan was the inventor of chemistry, to which he affixed his own name.

از این رو استنباط شد که چَنعان مخترع شیمی بوده و نام خود را به آن الصاق کرده است.

💡 Plutarch informs us that Egypt was sometimes called Chemia: this name is supposed to be derived from Chanaan.

پلوتارک به ما اطلاع می‌دهد که مصر گاهی اوقات کیمیا نامیده می‌شد: گمان می‌رود این نام از چَنعان گرفته شده باشد.

💡 The hymn invoked Chanaan, echoing older spellings that link scripture, migration, and contested promises.

این سرود، کنعان را فرا می‌خواند و املای قدیمی‌تری را که کتاب مقدس، مهاجرت و وعده‌های مورد مناقشه را به هم پیوند می‌دهد، تکرار می‌کند.

💡 He is by some supposed to be the same person with Chanaan, the son of Ham, whose son Mizraim first occupied and peopled Egypt.

برخی گمان می‌کنند که او همان کنعان، پسر حام، است که پسرش، مِزرائیم، برای اولین بار مصر را اشغال و در آن ساکن شد.