CGI

💡 The documentary distinguished CGI from practical effects, showing where pixels enhance stunts and where rubber suits still win hearts.

این مستند، CGI را از جلوه‌های ویژه عملی متمایز کرد و نشان داد که پیکسل‌ها کجا جلوه‌های ویژه را بهبود می‌بخشند و لباس‌های لاستیکی کجا هنوز دل‌ها را می‌برند.

💡 The film leaned on practical optical effects, using miniatures and matte paintings that aged more gracefully than dated CGI.

فیلم با استفاده از مینیاتورها و نقاشی‌های مات که به جای جلوه‌های ویژه کامپیوتری (CGI) قدیمی، جلوه‌های بصری کاربردی‌تری داشتند، بر جلوه‌های بصری کاربردی تکیه داشت.

💡 In theater, a mechanical effect—trapdoors, fly systems—often beats CGI, delivering tangible wonder audiences instinctively trust.

در تئاتر، یک جلوه مکانیکی - دریچه‌ها، سیستم‌های مگس‌خوار - اغلب از CGI پیشی می‌گیرد و شگفتی ملموسی را به نمایش می‌گذارد که مخاطبان به طور غریزی به آن اعتماد می‌کنند.

💡 Practical SFX—miniatures, squibs, smoke—often age better than early CGI that forgot weight and friction.

جلوه‌های ویژه کاربردی - مینیاتورها، فشفشه‌ها، دود - اغلب بهتر از CGI اولیه که وزن و اصطکاک را فراموش می‌کردند، کهنه می‌شوند.

💡 And, with techniques ranging from detailed models to extensive CGI, the sequences of destruction have offered a signature showcase for the industry’s visual effects artists.

و با تکنیک‌هایی از مدل‌های دقیق گرفته تا CGI گسترده، سکانس‌های تخریب، ویترینی اختصاصی برای هنرمندان جلوه‌های ویژه این صنعت ارائه داده‌اند.

💡 Audiences notice bad CGI mostly when lighting cheats or physics forgets gravity’s stubborn personality.

مخاطبان بیشتر زمانی متوجه CGI بد می‌شوند که نورپردازی تقلب می‌کند یا فیزیک، شخصیت سرسخت جاذبه را فراموش می‌کند.