Capgras syndrome

💡 Families confronting Capgras syndrome need support groups, because explanations alone rarely soothe grief over perceived strangers in beloved bodies.

خانواده‌هایی که با سندرم کاپگراس مواجه هستند به گروه‌های حمایتی نیاز دارند، زیرا توضیحات به تنهایی به ندرت غم و اندوه ناشی از غریبه‌های خیالی در بدن‌های محبوب را تسکین می‌دهد.

💡 “The Capgras syndrome was really the breakage of our bond. It’s horrible because it’s such a disconnect between you and your loved one,” Carol said.

کارول گفت: «سندرم کاپگراس واقعاً باعث از هم پاشیدن پیوند ما شد. وحشتناک است چون بین شما و عزیزتان فاصله زیادی ایجاد می‌کند.»

💡 Studies have shown that Capgras syndrome is relatively common in patients with Lewy body dementia, with one report finding a prevalence of 16.6 percent.

مطالعات نشان داده‌اند که سندرم کاپگراس در بیماران مبتلا به زوال عقل با اجسام لویی نسبتاً شایع است و یک گزارش شیوع آن را ۱۶.۶ درصد نشان داده است.

💡 Clinicians treat Capgras syndrome compassionately, prioritizing safety, antipsychotics, and routines that reduce stress-triggered spirals.

پزشکان با دلسوزی سندرم کاپگراس را درمان می‌کنند و اولویت را به ایمنی، داروهای ضد روان‌پریشی و روال‌هایی می‌دهند که مارپیچ‌های ناشی از استرس را کاهش می‌دهند.

💡 With Capgras syndrome, a familiar face feels replaced by an impostor, a terrifying mismatch between recognition and emotional resonance.

با سندرم کاپگراس، یک چهره آشنا جای خود را به یک فرد متقلب می‌دهد، یک ناهماهنگی وحشتناک بین شناخت و طنین احساسی.

💡 Capgras syndrome is a psychological condition that prompts a person to believe that loved ones have been replaced by identical duplicates of themselves.

سندرم کاپگراس یک بیماری روانی است که در آن فرد باور می‌کند عزیزانش با کپی‌های کاملاً مشابه خودش جایگزین شده‌اند.