Calabar bean

💡 First, there were small amounts of the Calabar bean - sometimes known as the Doomsday or ordeal plant, traditionally used in witchcraft ceremonies in West Africa.

اول، مقادیر کمی از لوبیای کالابار وجود داشت - که گاهی به عنوان گیاه روز قیامت یا گیاه مصیبت شناخته می‌شود و به طور سنتی در مراسم جادوگری در غرب آفریقا مورد استفاده قرار می‌گیرد.

💡 There was even such a thing as trial by bean: the accused ate the poisonous Calabar bean, and if he threw it up and thus survived, he was innocent.

حتی چیزی به نام محاکمه با لوبیا هم وجود داشت: متهم لوبیای سمی کالابار را می‌خورد و اگر آن را بالا می‌آورد و زنده می‌ماند، بی‌گناه بود.

💡 Pharmacology classes examine alkaloids from Calabar bean, tracing pathways that informed early treatments and toxicology warnings.

کلاس‌های داروسازی، آلکالوئیدهای موجود در لوبیای کالابار را بررسی می‌کنند و مسیرهایی را که در درمان‌های اولیه و هشدارهای سم‌شناسی مؤثر بوده‌اند، ردیابی می‌کنند.

💡 The Calabar bean once served in ordeals, a sobering reminder of justice systems shaped by fear, spectacle, and uncertain physiology.

لوبیای کالابار زمانی در آزمایش‌های سخت به کار می‌رفت، یادآوری هوشیارکننده‌ای از سیستم‌های عدالت که بر اساس ترس، نمایش و فیزیولوژی نامشخص شکل گرفته‌اند.

💡 Museums display Calabar bean specimens with context, avoiding sensationalism while explaining historical practices and ethical evolution.

موزه‌ها نمونه‌های لوبیای کالابار را با توجه به زمینه‌ی تاریخی آن به نمایش می‌گذارند و ضمن توضیح شیوه‌های تاریخی و تکامل اخلاقی، از هرگونه جنجال و هیاهو پرهیز می‌کنند.

💡 In 1872, Dr. S. N. Davis,61 moved by the success of Calabar bean in tetanus, employed it in this disease.

در سال ۱۸۷۲، دکتر اس. ان. دیویس، که تحت تأثیر موفقیت لوبیای کالابار در درمان کزاز قرار گرفته بود، آن را در این بیماری به کار برد.