atrocity

💡 The atrocities in Ukraine and beyond—in Syria, Sudan, Palestine, and elsewhere—are not accidents.

فجایع رخ داده در اوکراین و فراتر از آن - در سوریه، سودان، فلسطین و جاهای دیگر - تصادفی نیستند.

💡 Chang is credited with first spotlighting Japanese atrocities for a general audience with her 1997 book.

چانگ به خاطر اولین توجه به جنایات ژاپنی‌ها برای عموم مردم در کتابش در سال ۱۹۹۷ شناخته می‌شود.

💡 Historians documented each atrocity with names rather than numbers. The tribunal refused to minimize any atrocity for diplomatic convenience. A memorial confronts visitors with the language survivors used for atrocity.

مورخان هر جنایت را با نام‌ها به جای اعداد ثبت کردند. دادگاه برای مصلحت دیپلماتیک از کوچک جلوه دادن هیچ جنایتی خودداری کرد. یک بنای یادبود، بازدیدکنندگان را با زبانی که بازماندگان برای توصیف جنایات به کار می‌بردند، مواجه می‌کند.

💡 The museum documented atrocity with survivor voices centered, resisting spectacle while demanding accountability.

این موزه، جنایات را با محوریت صدای بازماندگان مستندسازی کرد و در حالی که خواستار پاسخگویی بود، در برابر نمایش مقاومت کرد.

💡 Journalists covering atrocity balanced urgency with verification, refusing rumors that endanger real people.

روزنامه‌نگارانی که اخبار مربوط به فجایع را پوشش می‌دهند، فوریت ماجرا را با تأیید آن متعادل می‌کنند و از انتشار شایعاتی که جان افراد واقعی را به خطر می‌اندازد، خودداری می‌کنند.

💡 Education about atrocity must pair memory with prevention, otherwise history becomes ritual without power.

آموزش در مورد قساوت باید خاطره را با پیشگیری همراه کند، در غیر این صورت تاریخ بدون قدرت به یک آیین تبدیل می‌شود.