argumentum ad hominem

💡 Argumentum ad hominem is the fallacy that a point is wrong because of personal critiques of the person making it.

استدلال شخصی (Argumentum ad hominem) مغالطه‌ای است که در آن یک نکته به دلیل انتقادات شخصی از فردی که آن را مطرح می‌کند، نادرست تلقی می‌شود.

💡 The president’s speech opened with a lengthy argumentum ad hominem to the effect that “many of the same people who argued for the war in Iraq are now making the case against the Iran nuclear deal.”

سخنرانی رئیس جمهور با یک استدلال طولانی و شخصی آغاز شد، با این مضمون که «بسیاری از همان افرادی که از جنگ عراق حمایت می‌کردند، اکنون علیه توافق هسته‌ای ایران استدلال می‌کنند.»

💡 In a case like this the argumentum ad hominem, though a perfectly fair one, is a perfectly useless one.

در چنین موردی، استدلال به نفع شخص، اگرچه کاملاً منصفانه است، اما کاملاً بی‌فایده است.

💡 It is the argumentum ad hominem,—generally an uncivil mode of address; but here, at any rate, it is impersonally used.

این استدلالِ شخصی است - که عموماً شیوه‌ای بی‌ادبانه برای خطاب قرار دادن است؛ اما در هر صورت، در اینجا به صورت غیرشخصی به کار رفته است.

💡 But it was the Argumentum ad hominem; and if my uncle Toby was not very expert at it, you may think, he might not care to use it.——No; the reason was,—’twas not his nature to insult.

اما این استدلال شخصی بود؛ و اگر عمو توبی در آن خیلی متخصص نبود، شاید فکر کنید، شاید اهمیتی به استفاده از آن نمی‌داد.—— نه؛ دلیلش این بود که——توهین کردن در ذات او نبود.