Areopagus

💡 In recognition of his merits, civic rights and the membership of the Areopagus were conferred upon him.

به پاس قدردانی از شایستگی‌هایش، حقوق مدنی و عضویت در مجمع آریوپاگوس به او اعطا شد.

💡 There already existed a sort of council of elders, called the Areopagus,* which consisted of senior ex-politicians and functioned as an aristocratic court of appeal.

پیش از این نوعی شورای ریش‌سفیدان به نام آرئوپاگوس* وجود داشت که از سیاستمداران ارشد سابق تشکیل شده بود و به عنوان یک دادگاه تجدیدنظر اشرافی عمل می‌کرد.

💡 Aeschylus’ “Oresteia” concludes with “Eumenides,” depicting the establishment of the Areopagus court to replace cycles of vengeance, thus mythologizing the roots of jury trials.

«اورستیا» اثر آیسخولوس با «ائومنیدس» به پایان می‌رسد که تأسیس دادگاه آرئوپاگوس را برای جایگزینی چرخه‌های انتقام به تصویر می‌کشد و بدین ترتیب ریشه‌های محاکمات با حضور هیئت منصفه را اسطوره‌سازی می‌کند.

💡 Standing on the Areopagus, our guide described debates echoing across centuries, where law, rhetoric, and politics first courted one another publicly.

راهنمای ما در حالی که بر فراز آرئوپاگوس ایستاده بود، مناظراتی را توصیف کرد که در طول قرن‌ها طنین‌انداز بودند، جایی که قانون، فن بیان و سیاست برای اولین بار به طور علنی با یکدیگر روبرو شدند.

💡 Historians frame the Areopagus as both place and institution, a hill holding stories about justice, power, and civic imagination.

مورخان، آرئوپاگوس را هم به عنوان مکان و هم به عنوان یک نهاد، تپه‌ای که داستان‌هایی درباره عدالت، قدرت و تخیل مدنی در خود جای داده است، ترسیم می‌کنند.

💡 A novelist set a trial near the Areopagus, weaving moonlight, murmurs, and precarious reputations into gripping, humane drama.

یک رمان‌نویس، محاکمه‌ای را در نزدیکی آرئوپاگوس ترتیب داد و نور ماه، زمزمه‌ها و شهرت‌های متزلزل را در قالب درامی جذاب و انسانی به تصویر کشید.