Anti-Masonic party

💡 In the 19th century, many Americans developed a renewed fear of Freemasonry and all sorts of secret societies, even forming the Anti-Masonic Party in the 1820s.

در قرن نوزدهم، بسیاری از آمریکایی‌ها ترس تازه‌ای از فراماسونری و انواع انجمن‌های مخفی پیدا کردند و حتی در دهه ۱۸۲۰ حزب ضد ماسونی را تشکیل دادند.

💡 Anger at the purported killing and cover-up led to widespread criticism of secret societies and to the formation of a new political party, the Anti-Masonic Party.

خشم از قتل ادعایی و لاپوشانی آن منجر به انتقاد گسترده از انجمن‌های مخفی و تشکیل یک حزب سیاسی جدید، حزب ضد ماسونی، شد.

💡 It even birthed a political party, the Anti-Masonic Party, which ended up holding its own presidential convention and nominating the United States' first third-party candidate.

حتی یک حزب سیاسی به نام حزب ضد ماسونی تأسیس کرد که در نهایت کنوانسیون ریاست جمهوری خود را برگزار کرد و اولین نامزد حزب ثالث ایالات متحده را معرفی کرد.

💡 During the presidential election of 1832, the Anti-Masonic Party opposed President Andrew Jackson, who was a Mason, and had planned to support his opponent, Henry Clay.

در طول انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۳۲، حزب ضد ماسونی با رئیس جمهور اندرو جکسون که یک ماسون بود، مخالفت کرد و قصد داشت از رقیب او، هنری کلی، حمایت کند.

💡 The Anti Masonic party pioneered national conventions, ironically institutionalizing the very organizational power it distrusted.

حزب ضد ماسونی پیشگام کنوانسیون‌های ملی بود و از قضا همان قدرت سازمانی را که به آن بی‌اعتماد بود، نهادینه کرد.

💡 Museums exhibit Anti Masonic party broadsides beside lodge regalia, staging a conversation about secrecy and democracy.

موزه‌ها در کنار نشان‌های سلطنتی لژ، پرچم‌های حزب ضد ماسونی را به نمایش می‌گذارند و گفتگویی درباره رازداری و دموکراسی را به تصویر می‌کشند.