anicca

💡 In Buddhism, anicca is one of the three signs of existence, the others being dukkha, or suffering, and anatta, or non-selfhood.

در بودیسم، آنیچا یکی از سه نشانه وجود است، دو نشانه دیگر دوکا یا رنج و آناتا یا عدم خودخواهی هستند.

💡 Anicca, or impermanence, they call it.

آنها آن را آنیچچا یا ناپایداری می‌نامند.

💡 Meditation teachers explain anicca, impermanence, by noticing breaths change, thoughts drift, and tea cools despite our attachment to steam.

معلمان مراقبه، آنیچا یا ناپایداری را با توجه به تغییر تنفس، بی‌ثباتی افکار و سرد شدن چای علیرغم وابستگی ما به بخار، توضیح می‌دهند.

💡 The film explored anicca through time-lapse flowers and collapsing sandcastles, philosophy expressed without dialogue or lectures.

این فیلم از طریق گذر زمان گل‌ها و فرو ریختن قلعه‌های شنی، و با بیان فلسفه بدون دیالوگ یا سخنرانی، به بررسی آنیچچا (anicca) پرداخت.

💡 Practicing anicca in grief means welcoming memories kindly, accepting tides rather than pretending oceans obey schedules.

تمرین ناپایندگی (آنیچا) در سوگ به معنای استقبال مهربانانه از خاطرات، و پذیرفتن جزر و مد به جای تظاهر به اطاعت اقیانوس‌ها از برنامه‌ها است.