André

💡 Kazanchyan inherited the shop from his uncle, Andre Kazanchyan, who once worked with Di Fabrizio and became his good friend.

کازانچیان مغازه را از عمویش، آندره کازانچیان، که زمانی با دی فابریزیو کار می‌کرد و دوست خوب او شده بود، به ارث برد.

💡 Francis first encountered Di Fabrizio’s archives in 2010 when Kazanchyan offered him a job at Andre #1 Custom Made Shoes on Sunset Boulevard.

فرانسیس اولین بار در سال ۲۰۱۰ با آرشیو دی فابریزیو آشنا شد، زمانی که کازانچیان به او شغلی در فروشگاه کفش‌های سفارشی آندره شماره ۱ در بلوار سانست پیشنهاد داد.

💡 The poet André read under rain, syllables ringing against café awnings while a passing tram provided unexpectedly perfect percussion.

آندره شاعر زیر باران شعر می‌خواند، هجاها در سایه‌بان‌های کافه طنین‌انداز می‌شدند، در حالی که عبور تراموایی به طرز غیرمنتظره‌ای کوبش بی‌نقصی ایجاد می‌کرد.

💡 A postcard from André arrived with a sketch of rooftops, promising pastries, sun, and a bookshelf you’d forgive for collapsing.

یک کارت پستال از آندره رسید با طرحی از پشت بام‌ها، شیرینی‌های نویدبخش، خورشید و یک قفسه کتاب که اگر فرو می‌ریخت، می‌شد بخشیدش.

💡 The museum displayed André Lwoff’s Nobel medal beside lab notebooks that smelled faintly of solvents and certainty.

موزه مدال نوبل آندره لووف را در کنار دفترچه‌های آزمایشگاهی که بوی ضعیف حلال‌ها و اطمینان از آنها به مشام می‌رسید، به نمایش گذاشت.

💡 At rehearsal, André tuned the quartet with gentle jokes, turning tense shoulders into music ready to breathe.

آندره در تمرین، کوارتت را با شوخی‌های ملایم کوک کرد و شانه‌های گرفته را به موسیقی آماده‌ی نفس کشیدن تبدیل کرد.