یکف

یکف از ریشه «كفّ» است و به معنی «بازمی‌ایستد»، «خودداری می‌کند»، «دست می‌کشد» یا «کفایت می‌کند» می‌آید، بسته به ساختار جمله. یکی از کاربردهای آن این است که کسی از کاری بازایستد یا آن کار را ترک کند. در برخی متن‌ها هم معنای «بس می‌کند» یا «کافی می‌شود» می‌دهد.