لنظنک

یعنی «تو را گمان می‌کنیم» یا «حتماً درباره‌ی تو چنین می‌پنداریم». از ریشه‌ی ظنّ است و «ک» در آخر، مخاطبِ مفرد مذکر را نشان می‌دهد.