کاظ

«کاظ» از ریشهٔ «کظم» است و در عربی به معنای فروبرنده، بازدارنده، یا کسی که خشم خود را می‌خورد و کنترل می‌کند. واژهٔ «کاظم» در فارسی نیز با همین مفهوم «فروبرندهٔ خشم» شناخته می‌شود. بنابراین «کاظ» در استعمال معنایی نزدیک به پنهان‌کردن، در خود نگه‌داشتن، یا فروخوردن دارد.