قنط

«قنط» به معنای ناامید شدن، مأیوس گشتن و از رحمت یا امید بریدن است. این واژه در عربی کلاسیک و قرآنی نیز دیده می‌شود و حالتی را بیان می‌کند که انسان یا جمعی امید خود را از دست می‌دهند. در فارسی می‌توان آن را نزدیک به «یأس» و «نومیدی» دانست.