طحیٰها

💡 ظهرت طحیٰها في المخطوطة بين سطرين، وكأنها ملاحظة عابرة من الكاتب.

نام او در نسخه خطی بین دو خط آمده بود، گویی اشاره‌ای گذرا از سوی نویسنده بود.

💡 قرأ المحقق طحیٰها بصوت منخفض ثم دوّن ملاحظته في الهامش.

محقق آن را با صدای بلند و آهسته خواند و سپس مشاهدات خود را در حاشیه نوشت.

💡 حاول الباحث تفسير طحیٰها من خلال السياق، لكنه احتاج إلى مرجع إضافي.

محقق سعی کرد معنای آن را از طریق زمینه توضیح دهد، اما به یک مرجع اضافی نیاز داشت.