سواده

💡 ‬بياض شعره أكثر من سواده سلم‬ ‫جرني بيده‬ ‫علينا‪

موهایش از سیاهی سفیدتر بود؛ با دستش به من سلام کرد.

💡 بدت شجرة النخيل في الليل كأن سواده يعلو فوق الرمال الصامتة.

شب‌ها، درخت نخل طوری به نظر می‌رسید که انگار تاریکی‌اش از میان شن‌های خاموش بالا می‌رفت.

💡 ‫أو ُد أن ألعب بشعرك األسود كسواد الليل في ظلمات ِه‬ ‫بقلبك الذي هجرني وترك فراغاً‬ ‫لكنَ سواده ُ يذكرني‬ ‫َ‬ ‫كبيراً في داخلي.

یا دوست دارم با موهای سیاهت بازی کنم، به سیاهی شب در تاریکی‌اش، با قلبت که مرا رها کرد و جای خالی‌ای گذاشت، اما سیاهی‌اش مرا به یاد جای خالی بزرگی در درونم می‌اندازد.

💡 تلاشى سواده تدريجيًا عندما بدأت الأضواء تملأ الشارع في المساء.

تاریکی هوا به تدریج محو شد، چرا که چراغ‌ها در عصر شروع به پر کردن خیابان کردند.

💡 كان سواده ظاهرًا من بعيد على سطح الماء مع غروب الشمس الجميل.

سیاهی آن از دوردست‌ها روی سطح آب با غروب زیبای خورشید نمایان بود.