إفکا

این واژه معمولاً صورتِ منصوب یا به‌کاررفته در ترکیب‌های نحوی از «إفک» است و همان معنای «دروغ، افترا، تهمت» را می‌دهد. در جمله، بسته به نقش دستوری، می‌تواند به‌صورت مفعول یا قید به‌کار رود، اما معنای اصلی آن همچنان ناراستیِ عمدی و افترا است.