لغت نامه دهخدا
معصوم علی شاه. [ م َ ع َ ] ( اِخ ) پیشوای طریقت نعمت اللهیه در ایران و مرید علیرضا کنی بود. وی به امر پیر خود از هندوستان به ایران آمد و چندی در شیراز اقامت گزید و به دستور کریم خان به زندان افتاد و سپس آزاد شد و در ایران و افغانستان و بین النهرین مریدان بسیار یافت. در بازگشت از عتبات به ایران بسال 1212 هَ. ق. در کرمانشاه او را به دستور آقای محمد علی بهبهانی مجتهد مقتدر آن زمان زندانی و در خفا در نهر «قره سو» غرق کردند و به قولی او را در باغ عرش برین کشتند و همانجا دفن کردند.
معصوم علی شاه. [ م َ ع َ ] ( اِخ ) حاج میرزا معصوم معروف به میرزا آقا. اصل وی از قزوین و مولدش شیراز بود و در تهران اقامت داشت. در 1270 هَ. ق. ولادت یافت و پس از کسب مقدمات دانش به سال 1288 برای ادامه تحصیل به بین النهرین سفر کرد و محضر حاج میرزا محمد حسن شیرازی و فاضل اردکانی را دریافت و در سال 1293 به شیراز بازگشت و به سال 1344 هَ. ق. درگذشت. وی از عارفان مشهور طریقت نعمت اللهی است. ( از ریحانة الادب ج 5 ص 343 ). و رجوع به نایب الصدر محمد معصوم در این لغت نامه و طرایق الحقایق شود.
