لغت نامه دهخدا
حسن اصفهانی. [ ح َ س َ ن ِ اِ ف َ ] ( اِخ ) برادر حاج عبداﷲ عطار از شاعران سده یازدهم. نصرآبادی مثنوی «خروسیه » را بدو نسبت داده است. ( ذریعه ج 9 ص 240 ). و او راست : مثنوی «فتح نامه ». ( کشف الظنون ). رجوع به حسن یزدی شود.
حسن اصفهانی. [ ح َ س َ ن ِ اِ ف َ ] ( اِخ ) نامش حسنعلی بود و متولی مزار شهیدیه محل قتل صفی میرزا صفوی به دست شاه عباس اول بود. احوال او در ذریعه ( ج 9 ص 241 ) بنقل از نصرآبادی و تذکره غنی آمده است. تخلص او حسن بوده است.