لغت نامه دهخدا
دین به. [ ن ِ ب ِه ْ ] ( ترکیب وصفی ، اِ مرکب ) دین بهتر. کیش و آیین برتر. || ( اِخ ) دین زردشتی. رجوع به بهدینی و زردشتی شود :
چو بشنید از شاه به دین به
پذیرفت ازو دین و آیین به.دقیقی.مر این دین به را بیاراستند
ازین دین گزارش همی خواستند.دقیقی.نگیرد ازو راه و دین بهی
مر این دین به را نباشد رهی.دقیقی.