حفصیه

( حفصیة ) حفصیة. [ ح َ صی ی َ ] ( اِخ ) یکی از پانزده فرقه خوارج پیروان حفص بن المقدام. ( بیان الادیان ). فرقه ای از خوارج ، اصحاب حفص بن المقدام. ( مفاتیح العلوم خوارزمی ) ( تعریفات ). گروهی از فرقه اباضیة یاران ابوحفص بن ابی مقدام باشند. در ضمن معنی لفظ اباضیةشرح کیش و طریقه این فرقه در حرف الف بیان شد. و در اصطلاحات سید شریف جرجانی گوید: مخترع فرقه حفصیة ابوحفص بن المقدام بوده و این گروه بر مقررات طریقه اباضیة این قول را نیز افزوده اند که : شناسائی حق عزّاسمه در بین ایمان و شرک به دست آید چه معرفةاﷲ خصلتی است میانه ایمان و شرک. ( کشاف اصطلاحات الفنون ).
حفصیه. [ ] ( اِخ ) زوجه حزقیا و مادر منسی. ( 2 پادشاهان 21:1 ). || لقبی که اورشلیم را بعد از استردادش بدان ملقب نمودند. ( 1 ش 62 : 4 ). ( قاموس کتاب مقدس ).

یکی از پانزده فرقه خوارج پیروان حفص ابن المقدام

حَفصیّه
فرقه ای از خوارج، پیروان حفص بن ابی مقدام. حفص، که خود از اباضیه بود، بر سر مرتبۀ ایمان و شرک با عبدالله بن اباض اختلاف پیدا کرد و از اباضیه جدا شد و بدین ترتیب نخستین انشعاب در اباضیه با نام حفصیّه شکل گرفت. اینان علی (ع) را (با دستاویز قراردادن آیۀ ۲۰۴ سورۀ بقره) دشمن می داشتند و کار ابن ملجم مرادی را (با دستاویز قراردادن آیه۲۰۷ همان سوره) عین صواب می دانستند.