اغطش

اغطش. [ اَ طَ ]( ع ص ) آنکه چشمش تاریکی کند و ضعیف بینایی شود بعلتی. ( آنندراج ). نعت مذکر از غَطَش ، بمعنی سستی بینایی.( منتهی الارب ). روزکور. ( یادداشت بخط مؤلف ). آنکه بد بیند و آب همی ریزد. ( تاج المصادر بیهقی ). تاریک شدن چشم. ( المصادر زوزنی ). آنکه بد بیند و از چشم او آب همی ریزد. مؤنث : غطشاء. ( مهذب الاسماء نسخه خطی ).

[ویکی الکتاب] معنی أَغْطَشَ: تاریک کرد
ریشه کلمه:
غطش (۱ بار)
«أَغْطَش» از مادّه «غطش» (بر وزن عرش) به معنای تاریکی است; ولی «راغب» در «مفردات» می گوید: اصل آن از «اغطش» به معنای کسی است که چشم کم نوری دارد، گرفته شده است.
(بر وزن فلس) تاریک شدن. در لغت آمده «غَطَشَ اللَّیْلُ غَطْشاً: اَظْلَمَ» اغطاش لازم و متعدی هر دو آمده است. . یعنی شب آسمان را تاریک گردانید و نور آن را خارج کرد رجوع شود به «سماء» این کلمه تنها یک بار در قرآن آمده است.