لغت نامه دهخدا
علیمردان. [ ع َ م َ ] ( اِ مرکب ) از نامهای ایرانیان و اغلب شیعیان است. مرکب از کلمه عربی «علی » + «مردان » فارسی. و گاه برخی از آبادیها و دیه ها را نیز بدین نام خوانده اند. و در اسامی اشخاص گاه کلمه «خان » یا «بیگ » و امثال این ها را به آخر آن می فزایند. و گاهی کلمه های میرزا، امیر، میر، ملا و مانند این ها را به اول آن می فزودند :
نام او بود علیمردان خان
کلفت خانه ز دستش به امان.ایرج میرزا.
علیمردان. [ ع َ م َ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان قشلاقات افشار، بخش قیدار، شهرستان زنجان. دارای 111 تن سکنه. آب آن از چشمه تأمین می شود. و محصول آن غلات است. اهالی به زراعت اشتغال دارند. ( از فرهنگ جغرافیایی ایران ج 2 ).