لغت نامه دهخدا
ابوالحارث. [ اَ بُل ْ رِ ] ( ع اِ مرکب ) شیر. اسد. ( السامی فی الاسامی ). ابوالاشبال. ابوفراس. ( مهذب الاسماء ). ابوالحرث. غضنفر. لیث. قسوره. حیدر. دلحاث. هزبر. ضیغم. حارث. هرثم. هرثمه.
ابوالحارث. [ اَ بُل ْ رِ ] ( اِخ ) کنیت سریج بن یونس مروزی. رجوع به سریج... شود.
ابوالحارث. [ اَ بُل ْ رِ ] ( اِخ ) کنیت غیلان بن عقبةبن مسعود، معروف به ذوالرمة شاعر. رجوع به ذوالرمه... شود.
ابوالحارث. [ اَ بُل ْ رِ ] ( اِخ ) لیث بن خالد. یکی از روات قرائت کسائی. ( ابن الندیم ).
ابوالحارث. [ اَ بُل ْ رِ ] ( اِخ ) محمدبن احمدبن فریغون از سلسله فریغونیان بگوزگانان. صاحب حدودالعالم کتاب خودمؤلَّف به سال 372 هَ. ق. را به نام او کرده است.
ابوالحارث.[ اَ بُل ْ رِ ] ( اِخ ) محمدبن عبداﷲ الحرانی کاتب. به عربی شعر می گفت و دارای دیوان است. ( ابن الندیم ).
ابوالحارث. [ اَ بُل ْ رِ ] ( اِخ ) کنیت معزالدین سنجربن ملکشاه. رجوع به سنجر... شود.
ابوالحارث. [ اَ بُل ْ رِ ] ( اِخ ) کنیت ملک المنصور شیرکوه بن شاذی بن مروان ، عم سلطان صلاح الدین ایوبی. رجوع به شیرکوه... شود.
ابوالحارث. [ اَ بُل ْ رِ ] ( اِخ ) کنیت منصوربن نوح بن منصوربن عبدالملک سامانی. رجوع به منصور... شود.
