لغت نامه دهخدا
( میولة ) میولة. [ م ُ ل َ ] ( ع مص ) برگردیدن. || خمیدن. ( آنندراج ). رجوع به میل و ممال و ممیل و تمیال و میلان و میلولة شود.
میوله. [ م َی ْ وَ ل َ ] ( اِخ ) دهی است از دهستان کلیائی بخش اسدآباد شهرستان همدان، واقع در 35هزارگزی شمال باختری اسدآباد با 495 تن سکنه. آب آن از قنات و راه آن ماشین رو است. ( از فرهنگ جغرافیائی ایران ج 5 ).