لغت نامه دهخدا
متیه. [ م َ ی َه ْ ] ( ع ص ) زمینی که مردم در آن گم شوند. ( ناظم الاطباء ). متیهة. ( از محیطالمحیط ) ( از منتهی الارب ). و رجوع به ماده بعد شود.
متیه. [ م َ ی َه ْ ] ( ع ص ) زمینی که مردم در آن گم شوند. ( ناظم الاطباء ). متیهة. ( از محیطالمحیط ) ( از منتهی الارب ). و رجوع به ماده بعد شود.
متیه یک منطقهٔ مسکونی در عربستان سعودی است که در استان مکه واقع شده است.