لغت نامه دهخدا
پترن. [ پ ِ رُ ] ( اِخ ) کایوس. نویسنده لاتینی قرن اول میلادی. اصل وی از طایفه گل بود و در دربار نرون زندگانی مرفه داشت و کتابی بنام ساتیریکُن دارد. این کتاب اثری نفیس راجع به آداب و عادات رومیان قرن اول میلادی است. وی با گشودن رگ انتحار کرد.
پترن. [ پ ِ رُ ] ( اِخ ) سَن. کشیشی از لهستان. او در قسطنطنیه بتاریخی نامعلوم متولد شد و در حدود 450 م. به لهستان درگذشت و از خاندانی شریف بود و از دست پاپ سِلِستن اول عنوان «اسقف لهستان » یافت و ذکران وی در چهارم اکتبر باشد.