لغت نامه دهخدا
نازاده. [ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) بچه ناورده. بارننهاده. نزاده. که بار خود ننهاده باشد. که بچه خود نزائیده باشد :
گر نبایدت بزادن بگرایم من
همچنین باشم و نازاده بپایم من.منوچهری. || نزائیده. متولدنشده :
ای ازآن آوا که گر گوباره آنجا بگذرد
بفکند نازاده بچه باز گیردزاده شیر.منجیک.مرا نیز نازاده ازمادرم
همی آتش افروختی بر سرم.فردوسی.
