روسازی
فرهنگ فارسی
فرهنگستان زبان و ادب
دانشنامه عمومی
روسازی انعطاف پذیر که به آن روسازی آسفالتی نیز گفته می شود سازه ای است که متشکل از چند لایه است و سطح رویی آن با بتن آسفالتی پوشانیده می شود.
در این نوع روسازی رویه راه با بتن سیمانی به صورت مسلح یا غیر مسلح ساخته می شود که از مخلوط کردن سیمان پرتلند با شن و ماسه و آب به دست می آید .
این نوع روسازی شامل یک لایه آسفالتی به عنوان رویه و لایه بتنی در زیر آن است ( یا برعکس )
مواد جاده ای تخریب شده را می توان بازیافت و مجدداً برای روسازی جاده به کار گرفت. برای مثال می توان آسفالت را با فرز به قطعات کوچکتر تقسیم کرد و مجدداً در کارخانه آسفالت آن را فرآوری کرد. دو روش بازیافت روکش جاده وجود دارد: در محل و خارج از محل اولیه. آسفالت بازیافت شده معمولا آثار زیست محیط کمتری دارد و تولید آلاینده ها و گازهای گلخانه ای را می تواند تا ١٥٪ کاهش دهد.
راهکار سطح قیری ( BST ) یا chipseal عمدتاً در جاده های خلوت به جای آسفالت به کار می رود یا روشی برای جوان سازی آسفالت موجود است.
شن به طور گسترده در ساخت و ساز جاده ها از زمان امپراتوری روم به کار رفته است.
روکش شنی برای جاده های کم ترافیک با حجم عبوری کمتر از ۱۲۰ خودرو در روز مناسب است. حدود ۴۰ درصد از جاده های نیوزیلند روکش شنی دارند. [ نیازمند منبع]
فینیشر به ندرت استفاده می شود در مناطقی که ترافیک با سرعت بالا وجود دارد.
آجر یا سنگ فرش هم برای روسازی جاده به کار می روند اما معمولاً برای آرام سازی ترافیک مناسب هستند. [ نیازمند منبع]