سگ جان

لغت نامه دهخدا

سگ جان. [ س َ ] ( ص مرکب ) سخت جان. سختی کش. ( برهان ). بی رحم. سخت دل و سختی کش. ( آنندراج ) ( رشیدی ) :
همه سگ جان و چو سگ ناله کنانند بصبح
صبحدم ناله سگ بین که چه پیدا شنوند.خاقانی.خاقانیا سگ جان شدی کانده کش جانان شدی
در عشق سردیوان شدی نامت به دیوان تازه کن.خاقانی.همه کس عاشق دنیا و ما فارغ ز غم ایرا
غم معشوق سگ دل هست بر عشاق سگ جانش.خاقانی.عقل سگ جان هوا گرفت چو باز
کاین سگ و باز چون شکارگر است.خاقانی.چه سگ جانم که با این دردناکی
چو سگ داران دوم خونی و خاکی.نظامی.

فرهنگ معین

(سَ ) (کن . ) پُرطاقت ، مقاوم .

فرهنگ عمید

کسی که در برابر امراض و سختی ها مقاومت بسیار داشته باشد، سخت جان، جان سخت.

فرهنگ فارسی

تاب آورد سخت جان .
فال گیر
بیا فالت رو بگیرم!!! بزن بریم