بزیدن

لغت نامه دهخدا

بزیدن. [ ب َ دَ ] ( مص ) وزیدن. ( برهان ) ( فرهنگ شعوری ) ( آنندراج ) :
ای نقش مهر برهمه دلها نشسته ای
وی باد لطف بر همه تنها بزیده ای.اثیرالدین اخسیکتی.هود هدی توئی و من از تو چو صرصری
بر عادیان جهل بعادت بزیده ام.خاقانی.|| زدن پنبه و غیره. ( یادداشت بخط دهخدا ): الحلیج ؛ پنبه بزیده. الحلاج ؛ پنبه بز. ( مهذب الاسماء خطی از یادداشت دهخدا ).

فرهنگ معین

(بَ دَ ) (مص ل . ) نک وزیدن .

فرهنگ عمید

وزیدن، حرکت کردن باد یا نسیم.

فرهنگ فارسی

وزیدن، حرکت کردن بادیانسیم
( مصدر ) جهیدن جستن .

ویکی واژه

نک وزیدن.
فال گیر
بیا فالت رو بگیرم!!! بزن بریم