به بحران قحطی و کمبود شدید غذا در ایران در سالهای ۱۲۹۶ تا ۱۲۹۸ خورشیدی (حدوداً ۱۹۱۷ تا ۱۹۲۰ میلادی) گفته میشود. این قحطی عوامل متعددی داشت از جمله جنگ جهانی اول، تضعیف اقتصادی، و مشکلات ساختاری اجتماعی که باعث مرگ و آوارگی گسترده مردم شد. این واقعه از تلخترین دورههای تاریخ معاصر ایران به شمار میرود.
