اصطلاحی است قدیمی و ادبی که به معنای گرفتن مهار و کنترل اسبها از طریق «بسوغان» یا افسار است. «بسوغان» به طناب یا افساری گفته میشود که به دهان اسب وصل میشود تا سوارکار بتواند اسب را هدایت کند. این عبارت ممکن است به معنای تسلط یافتن بر اوضاع یا کنترل شرایط نیز به کار رود.