پرنده ویرانه نشین

💡 در اشعار کلاسیک فارسی، پرنده ویرانه نشین معمولاً نمادی از تنهایی و یا هجران است که در میان خرابه‌های گذشته پرسه می‌زند و آواز می‌خواند.

💡 وقتی به آن قلعه متروکه نگاه می‌کنیم، تنها صدای پرنده ویرانه نشین به گوش می‌رسد که گویی داستانی غم‌انگیز از گذشته‌های دور را روایت می‌کند.

💡 طبیعت همیشه راه خود را باز می‌کند و حتی در میان ویرانه‌هایی که انسان رها کرده، پرنده ویرانه نشین جایگاه جدیدی برای زندگی پیدا می‌کند.