تنهای تنهای تنها

💡 در آن شهر بزرگ و پر از جمعیت، او احساس می‌کرد که در دنیایی از تنهای تنهای تنها زندگی می‌کند و کسی او را نمی‌شناسد.

💡 پس از رفتن تمام دوستانش، او در آن خانه قدیمی و بزرگ، در حال تجربه‌ی لحظاتی از تنهای تنهای تنها و سکوت مطلق بود.

💡 شاعر با توصیف حال آن مسافر خسته، به اویی رسید که گویی در میان جمعیت، تنها تنهای تنهای تنها و بی‌کس بود.