«مناط حکم» ترکیبی فقهی و فلسفی است که به معنای «علت حکم، دلیلی که حکم بدان تعلق میگیرد یا شرایط لازم برای صدور حکم» اشاره دارد. «مناط» در فلسفه حقوق و فقه به چیزی اطلاق میشود که حکم شرعی به آن وابسته است. بنابراین «مناط حکم» یعنی آن علت یا ویژگی که موجب صدور حکم شده است.