لغت نامه دهخدا
تنافذ. [ ت َ ف ُ ] ( ع مص ) به قاضی رسیدن. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). یقال: تنافذوا الی القاضی؛ ای خلصوا الیه فاذا ادلی کل منهم بحجته فیقال تنافدوا ( با دال مهمله ). ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به تنافد شود.
