لغت نامه دهخدا
تفاید. [ ت َ ی ُ ] ( ع مص ) یکدیگر را فایده دادن. یقال: هما یتفایدان بالمال؛ ای یفید کل صاحبه. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ). بهره رسانیدن قوم بیکدیگر و تفاود استعمال نکنند. ( از اقرب الموارد ). رجوع به تفاود شود.
تفاید. [ ت َ ی ُ ] ( ع مص ) یکدیگر را فایده دادن. یقال: هما یتفایدان بالمال؛ ای یفید کل صاحبه. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از آنندراج ). بهره رسانیدن قوم بیکدیگر و تفاود استعمال نکنند. ( از اقرب الموارد ). رجوع به تفاود شود.
یکدیگر را فایده دادن