لغت نامه دهخدا
تبتت. [ ت َ ب َت ْ ت ُ ] ( ع مص ) توشه برداشتن. ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). تزود. ( قطر المحیط ) ( اقرب الموارد ). || متمتع گردیدن. ( از منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). تمتع. ( قطر المحیط ). || تقطع.( اقرب الموارد ) ( قطر المحیط ). رجوع به تبتیت شود.
