ابومحمد ابن اهدل

[ویکی فقه] اِبْن ِ اَهْدَل، ابومحمد، یا ابوعلی حسین بن عبدالرحمان بن محمد ملقب به بدرالدین و معروف به ابن اهدل از سادات حسینی (ح ۷۷۹- ۸۵۵ق /۱۳۷۷-۱۴۵۱م )، فقیه، متکلم، محدّث و مورخ اشعری - شافعی یمنی بود.
سخاوی در الضوء الّلامع نسب وی را با ۲۳ واسطه به حضرت علی بن ابی طالب (ع ) رسانده است.
شناخت اجمالی
ابومحمد در قحزیه واقع در غرب الحقه از شهرهای یمن که عمری آن را فخریه ثبت کرده، متولد شده است، اما سخاوی در التبر المسبوک تولد ابن هدل را در ابیات حسین واقع در یمن نوشته است.
تحصیلات
ابن اهدل در زادگاه خویش مقدمات علوم را فراگرفت و حافظ قرآن شد. سپس برای ادامه تحصیل در ۷۹۵ یا ۷۹۶ق به شهر مراوغه رفت و در آن جا از علی بن آدم زیلعی فقه آموخت و کتاب الحاوی را نیز در آن شهر فراگرفت و به مطالعه کتب فقهی پرداخت و در ۷۹۸ق به شهر ابیات حسین بازگشت و در آن جا نیزاز محمد بن ابراهیم حرضی و نورالدین علی بن ابی بکر ازرق فقه آموخت و در شمار خاصان ازرق درآمد و از او بسیار حدیث شنید و اجازه فتوا یافت و نیز در این شهر نزد محمد بن نورالدین موزعی به فراگیری دانش پرداخت. سپس به زبید رفت و در آن جا رساله قشیریّه را نزد ابن رداد قرائت کرد؛ و کتاب اللطائف ابن عطاءالله را نزد علی بن عمر قرشی استماع نمود و کتاب اللّمع فی اصول الفقه را از قاضی جمال الدین عبدالله بن محمد ناشری فراگرفت.
مقام علمی
...