لغت نامه دهخدا
کاپادس. [ دُ ] ( اِخ ) کاپادوس. قبادوقیا. قبادوقیه. کاپادوکیه. از ساتراپهای ( خشثرپاون ) ده گانه آسیای صغیر که از شمال به بحر اسود و از مغرب به پالافلاگنی و از مشرق به ارمنستان محدود و شامل ناحیه واقعه بین هالیس و فرات بوده، مسقطالرأس استرابن جغرافیادان معروف این ایالت است و آن به دو قسمت کاپادوس کبیر و کاپادوس صغیر تقسیم میشود. رجوع به کاپادوکیه شود.
