لغت نامه دهخدا
چکرنه. [چ ِ ک َ ن َ / ن ِ ] ( اِ ) مرغی است گردن دراز که او را کاروانک نیز گویند و به عربی مذکر او را کروای [ بر وزن انسان ] خوانند. ( برهان ). کاروانک که مرغی گردن دراز باشد. ( ناظم الاطباء ). چفتک و چفنک. مرغی درازگردن که پیوسته در کنار آب نشیند و او را با مرغان شکاری صید کنند. و رجوع به چفتک و چفنک و کاروانک شود.
