واژه «قیقاءه» در منابع لغوی عربی مانند منتهیالارب و اقربالموارد به معنای نوعی زمین درشت و ناهموار آمده است. این واژه از نظر ساخت واژگانی دچار تغییرات آوایی شده و در اصل با تبدیل حروفی مانند یاء و واو شکل کنونی خود را پیدا کرده است. در توضیحات لغوی گفته شده که همزه در این واژه بدل از یاء است و این تغییرات باعث تفاوت در صورتهای جمع آن نیز شده است. از همین ریشه، جمع آن به صورت «قواقی» و گاهی «قیاقی» ذکر شده است که نشاندهنده تحول آوایی و صرفی این واژه در زبان عربی است. همچنین در برخی نقلها صورت کوتاهشده «قیق» نیز برای آن آمده است که بر اساس قیاس زبانی ساخته شده است. معنای اصلی این واژه به زمینی اشاره دارد که سخت، ناهموار و دارای سنگریزه یا برجستگیهای طبیعی است. در کاربردهای قدیم، چنین واژگانی بیشتر برای توصیف ویژگیهای طبیعی زمین در شعر و نثر عربی استفاده میشده است. بنابراین «قیقاءه» نه نام یک مکان خاص، بلکه یک صفت یا توصیف برای نوع خاصی از زمین است. این واژه در متون لغوی برای نشان دادن دقت در توصیف ویژگیهای طبیعی محیط به کار رفته است. در نتیجه، «قیقاءه» به طور کلی به معنای «زمین درشت، سخت و ناهموار» فهمیده میشود.
