قناء

این کلمه از واژه‌های عربی چندمعنایی است که در متون و فرهنگ‌های کهن با کاربردهای گوناگون آمده است. یکی از معانی آن، چنان‌که در منتهی‌الارب، اقرب‌الموارد و آنندراج ذکر شده، خوشه است و جمع آن اقناء می‌باشد. همچنین در برخی منابع، «قناء» به جانب دیوار که سایه بر آن بازمی‌گردد اطلاق شده است. در معنایی دیگر، این واژه به صورت صفت به‌کار رفته و به نیزه‌گر یا صاحب نیزه گفته می‌شود؛ یعنی کسی که دارای «قناة» به معنای رمح است، و نیز در برخی متون به معنی کاریزکن آمده است. در متون تاریخی، مانند تاریخ قم، این کلمه به معنای صرف مال و تلاش بسیار برای کاری نیز استعمال شده است. افزون بر این، «قناء» نام آبی یا مکانی خاص است که برخی شاعران عرب در وصف آن شعر سروده‌اند. در معنای مصدری نیز، «قناء» به آمیختن شیر با آب، سیاه کردن ریش یا خضاب با حنا، کشتن یا واداشتن کسی به کشتن دیگری و نیز افکندن پوست در فرایند دباغی گفته شده است.