لغت نامه دهخدا
ترکانیدن. [ ت َ رَ / ت َ دَ ] ( مص ) ترکاندن. کفتن. کافتن. کافتیدن. شکافتن. غاچ دادن.
- لب ترکانیدن؛ اندک سخنی گفتن.
ترکانیدن
فرهنگ معین
(تَ رَ دَ ) (مص م. ) = ترکاندن: ۱ - ترک دادن، شکاف دادن. ۲ - منفجر کردن.
فرهنگ فارسی
( مصدر )( ترکانیدترکاندخواهد ترکانید بترکان ترکاننده ترکانیده ) ۱- ترک دادن تراک دادن شکاف دادن. ۲- منفجر کردن انفجار.
ویکی واژه
ترکاندن:
ترک دادن، شکاف دادن.
منفجر کردن.
