حسن بن علی جوهری

[ویکی فقه] حسن بن علی جوهری، کنیه اش ابومحمد و لقبش مُقَنَّعی، محدّثِ ایرانی الاصل قرن پنجم می باشد.
در باره شرح احوال او اطلاع چندانی در دست نیست. وی در شعبان ۳۶۳ در بغداد زاده شد، که به اشتباه ۴۶۳ آورده است. در اصل شیرازی بود و در بغداد می زیست.
← سبب شهرت
جوهری از کودکی به تعلم پرداخت و به ابوبکر احمدبن جعفربن مالک قَطیعی پیوست و کتابهایی چون مسندالعشره، مسند اهل البیت و نیز قطیعیات را از او روایت کرد. وی آخرین کسی است که، به طریق سماع و اجازه، از قطیعی روایت کرده است. جوهری از ] دیگری چون ابن صالح ابهری، ابن العباس وراق، ابن اسحاق صفار و دیگران حدیث نقل کرده است. همچنین راویانی چون ابونصربن ماکولا، ابوعلی بردانی، احمدبن بدران حلوانی، حسن بن احمد سقلاطونی و دیگران از وی حدیث نقل کرده اند.
← نقل حدیث
جوهری به گردآوری کتاب علاقه مند بود واز بسیاری از کتابها دو نسخه داشت و بر روی آنها قید کرده بود که آنها را از چه کسی سماع کرده است. وی همچنین به شعر و ادب وهمنشینی با پادشاهان علاقه داشت. وثاقت و امانت داری جوهری را در نقل حدیث، شرح حال نویسان وی با الفاظ گوناگون وصف کرده و ستوده اند.
وفات
...

💡 لایب نیتس گوید: طبیعت جسم فقط مرکب از امتداد، یا حجم و شکل و حرکت نیست، بلکه مرکب از چیزی شبیه نفس است که صورت جوهری نامیده می‌شود.

💡 هیولی (ماده اولی) جوهری که هیچ‌گونه فعلیتی ندارد، مگر بالقوه بودن، و پذیرای صورت‌های متعدد است، که از آن به «قوه محض» نیز تعبیر می‌شود.

💡 همچو شمشیر ای پسر گر جوهری پیدا کنی می‌توانی جای خود را در دلی پیدا کنی

💡 ۳۹. مقدمه صحاح جوهری (در تاریخ واژه‌نامه‌های عربی)، عبدالغفور عطار، ترجمه غلامرضا فدایی عراقی، ۱۳۷۷

💡 مسندت گر جوهری قایم به ذات آمد رواست عقل ازین تسلیم هرگز باز پس ننهاد گام

💡 گهر به خامه من همچو اشک در تاک است چه سود جوهریی در نظر نمی آید