لغت نامه دهخدا
تجنیس مزیل. [ ت َ س ِ م ُ زَی ْ ی َ ] ( ترکیب وصفی، اِ مرکب ) دوم [ از نوع ششم، تجنیس بالتخلیه ] مزیل، که آن در حرف اول متغایر و در بواقی متوافق باشد، چنانکه اشارت و بشارت و دام و رام. عرب ناصح گوید:
صوفی که قول او همه رمز است و محض خیر
چون گویدت میار بیار ای پسر بیار.
میار و بیارمختلفه اولند. ( آنندراج ).
