لغت نامه دهخدا
نطاح. [ ن َطْ طا ] ( ع ص ) کبش سرون زن. ( آنندراج ) ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). کبش شاخ زن. ( از متن اللغة ). کثیرالنطح و معتاد به آن. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). نطیح. ( متن اللغة ).
نطاح. [ن ِ ] ( ع مص ) با یکدیگر سرو زدن. ( از زوزنی ). مناطحة. ( از زوزنی ) ( از ناظم الاطباء ) ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). نطح. ( از اقرب الموارد ) ( از المنجد ). || جدال. کشمکش. شاخ به شاخ شدن:
ز عقل ساز حسام و ز دست ساز سپر
که با زمانه و چرخی تو در جدال و نطاح.مسعودسعد.
