لغت نامه دهخدا
مضواء. [ م ُ ض َ ] ( ع مص ) پیش آمدن و تقدم کردن برچیزی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ).
مضواء. [ م ِض ْ ] ( ع اِ ) باجَه. روشن. روزن. ج، مضاوی. ورجوع به مضاوی شود. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
مضواء. [ م ُ ض َ ] ( ع مص ) پیش آمدن و تقدم کردن برچیزی. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ).
مضواء. [ م ِض ْ ] ( ع اِ ) باجَه. روشن. روزن. ج، مضاوی. ورجوع به مضاوی شود. ( یادداشت به خط مرحوم دهخدا ).
