لغت نامه دهخدا
مستوزی. [ م ُت َ ] ( ع ص ) برآینده بر کوه. ( از اقرب الموارد ) ( از منتهی الارب ). و رجوع به استیزاء شود. || استیخ بلند. ( منتهی الارب ). منتصب و مرتفع. ( اقرب الموارد ). || تکیه کننده بر رای و دانش خود. ( منتهی الارب ). مستبد در رای خود. ( از اقرب الموارد ).
